ابوعلي سينا در سفر بود. در هنگام عبور از شهري ،جلوي قهوه خانه اي اسبش را بر درختي بست و مقداري كاه و يونجه جلوي اسبش ريخت و خودش هم بر روي تخت جلوي قهوه خانه نشست تا غذايي بخورد. خر سواري هم به آنجا رسيد ،از خرش فرود آمد و خر خود را در پهلوي اسب ابوعلي سينا بست تا در خوردن كاه شريك او شود و خودش هم آمد در كنار ابوعلي سينا نشست.
شيخ گفت : خر را پهلوي اسب من نبند،چرا كه خر تو از كاه و يونجه او ميخورد و اسب هم به خرت لگد ميزند و پايش را ميشكند.
خر سوار آن سخن نشنيده گرفت به روي خودش نياورد و مشغول خوردن شد. ناگاه اسب لگدي زد و پاي خر را لنگ كرد.خر سوار گفت : اسب تو خر مرا لنگ كرد و بايد خسارت دهي.
شيخ ساكت شد و خود را به لال بودن زد و جواب نداد.صاحب خر ، ابوعلي سينا را نزد قاضي برد و شكايت كرد.قاضي سوال كرد كه چه شده؟ اما ابوعلي سينا كه خود را به لال بودن زده بود ،هيچ چيز نگفت.
قاضي به صاحب خر گفت : اين مرد لال است .........؟روستايي گفت : اين لال نيست بلكه خود را به لال بودن زده تا اينكه تاوان خر مرا ندهد، قبل از اين اتفاق با من حرف ميزد....
قاضي پرسيد : با تو سخن گفت .......؟چه گفت؟صاحب خر گفت : او به من گفت خر را پهلوي اسب من نبند كه لگد ميزند و پاي خرت را ميشكند....... قاضي خنديد و بر دانش ابو علي سينا آفرين گفت.قاضي به ابوعلي سينا گفت حكمت حرف نزدنت پس چنين بود؟!!!ابوعلي سينا جوابي داد كه از آن به بعد درزبان پارسي به مثل تبديل شد："جواب ابلهان خاموشي ست"
امثال و حكم-علي اكبر دهخدا